Eastwood án ástríðu

J. Edgar ** (2 stjörnur)
Leikstjórn: Clint Eastwood
Leikarar: Leonardo DiCaprio, Armie Hammer, Naomi Watts, Josh Lucas, Judi Dench, Jeffrey Donovan, Ed Westwick

Það er frábært hvað Clint Eastwood er afkastamikill sem leikstjóri á efri árum. Hann er orðinn 81 árs og gerir eina mynd á ári, stundum tvær. Í nýjustu mynd sinni segir hann sögu J. Edgar Hoover, stofnanda bandarísku alríkislögreglunnar og yfirmanns hennar í tæplega 40 ár. Hoover var umdeildur maður í embætti og kjaftasögurnar um hann lifa enn góðu lífi í dag.

Eins safarík og mynd um hann hefði getað orðið er J. Edgar fremur andlaus og fyrirsjáanleg. DiCaprio er flinkur leikari þegar hann tekur sig til, en hér rembist hann og rembist en ekkert gerist. Sögumennska hans er þreytandi og elliförðunin óraunveruleg. Reyndar eru aðalleikararnir þrír, DiCaprio, Hammer og Watts, svo afkáralegir í gamlingjagervunum að ekki er með nokkru móti hægt að taka þá alvarlega.

Hér held ég að ekki hafi verið vandað nægilega til verka. Dramatíkin ristir grunnt og aðdróttanir um samkynhneigð Hoover eru feimnislega settar fram. Var hann hommi eða ekki? Skiptir það máli? Var hann svona siðferðislega brenglaður því hann var skápahommi og móðir hans vildi frekar eiga dauðan son en samkynhneigðan? Myndin setur ekki fram neinar kenningar, en ýjar þess í stað að ýmsu svo óræðu að eins mætti sleppa því.

Ég spyr mig, kæri herra Eastwood: Hví gerðir þú þessa mynd fyrst þú hefur ekkert um manninn að segja? Hvar er ástríðan? Hægðu á þér maður. Þú ert kominn á sjálfstýringu.

Niðurstaða: Óttalega bitlaust og klént. Lestu frekar um J. Edgar Hoover á Wikipedia.

Birt í Fréttablaðinu 25.1.2012

Gestahænsnið: Elísabet Ronaldsdóttir

Elísabet Ronaldsdóttir er gestahænsni vikunnar, en hún hefur starfað sem klippari í fjöldamörg ár. Meðal mynda sem hún hefur klippt eru Mýrin, Blóðbönd og teiknimyndin Legends of Valhalla: Thor, að ógleymdri nýjustu myndar Baltasars Kormáks, Contraband, sem er búin að hala inn 46 milljónir dala í bandarískum bíóhúsum þegar þetta er skrifað.

Hver er uppáhaldsmyndin þín í öllum heiminum?
Blade Runner frá 1982 af því ég man enn hvernig mér leið þegar ég kom út af henni.

Hver er elsta bíóminningin þín?
Dr. Goldfoot and the Bikini Machine frá 1965. Ég sá hana ca. 10 árum eftir að hún var framleidd í Hafnarbíó sem var hýst í bragga á horni Barónsstígs og Skúlagötu. Hafði fengið miða sem launauppbót fyrir að bera út Vísi. Þrátt fyrir verulegan athyglisbrest gleymi ég titli myndarinnar aldrei.

Hvaða kvikmynd ertu ánægðust með að hafa komið að?
Það er eins og að spyrja hvað sé uppáhalds barnið mitt. Mér þykir jafn vænt um öll mín börn og allar þær kvikmyndir sem ég hef unnið. En svona eins og frumburður þá er fyrsta kvikmyndin sem ég klippti og fékk kredit fyrir “Bye, Bye Bluebird” varða í lífi mínu. Hún var framleidd í Danmörku 1999 í leikstjórn Katrínar Óttarsdóttur.

Kanntu að klippa kvikmynd með límbandi og skærum?
Já og hef gert. Þannig byrjaði kvikmyndaklippiferill minn á danskri barnamynd 1997. Sat íklædd hvítum hönskum og klippti og límdi filmuna saman. Þúsundir metrar af filmu héngu á krókum og lágu ofan í taupoka. Ég man vel eftir því þegar Steenbeckarnir og splæserarnir voru bornir útúr klippiskúrunum hjá Nordisk Film og tölvurnar bornar inn í staðinn. Ég fylgdist með því yfir kaffi og sígó í sumarsólinni. Sussum svei maður hefur lifað tímana tvenna.

Hefur orðið aukning í spennandi tilboðum hjá þér eftir Contraband?
Ég hef unnið sleitulaust í kvíkmyndum í meira en 20 ár og það væri asskoti kaldhæðið ef tilboðunum fækkaði í kjölfar vinsælda Contraband. Auðvitað lætur maður sig dreyma um vel borguð stórverkefni. Sjáum hvað setur.

Hverjar telur þú ástæður þess að það koma hlutfallslega fleiri konur að öllum öðrum hlutverkum kvikmyndagerðarinnar en leikstjórn?
Það eru margar ástæður fyrir því og sumar flóknar. Það er allavega ekki útaf því að karlmenn hafi almennt betri hæfileika til leikstjórnar. Mýmörg dæmi sanna það.

Hver er besti starfandi klippari í heiminum í dag að þínu mati?
Þeir eru margir góðir klippararnir. Valdís Óskarsdóttir er ein og Dodi Dorn önnur og svo er ég svag fyrir Christopher Rouse.
En enginn kemst með tærnar þar sem Dede Allen var með hælana. Ég vil verða eins og hún, og enn að vinna á fullu eftir áttrætt, eins og reyndar Anne V. Coates sem er annar massa flottur klippari. Algjörir töffarar.

Manstu eftir einhverri klassískri og mikils metinni kvikmynd í kvikmyndasögunni sem er að þínu mati illa klippt?
Allar kvikmyndir eru börn síns tíma. Það er ekki bara tæknin sem hefur breyst og hæfileiki kvikmyndagerðamanna til að vinna með formið heldur hefur hæfileiki áhorfenda til að lesa myndmálið gert það líka. Ef þú færir aftur í tímann og sýndir Contraband unglingum árið 1920 myndi enginn skilja hvað sagan gengur útá.

Eins getum við horft á gamlar myndir og séð á þeim galla og þær elstu eru ekki einu sinni klipptar heldur bara ein taka. En engin kvikmynd er mikils metin í kvikmyndasögunni nema standa undir því og myndar þannig grunn að því sem er að gerast í kvikmyndagerð í dag.

Hvaða fimm kvikmyndir hveturðu fólk til þess að horfa á með tilliti til góðrar klippingar?
Slaughterhouse-Five (1972)
Out of Sight (1998)
Memento (2000)
The Bourne Ultimatum (2007)
Þessar fjórar af ýmsum ástæðum góðum, og af því að maður lærir nú stundum mest með því að horfa á illa klipptar kvikmyndir, þá Swordfish (2001)

Ég þakka Elísabetu kærlega fyrir og vil hvetja alla til þess að sjá hina glæsilegu Contraband. Er hallærislegt ef ég segi Áfram Ísland?

Fjandinn hirði paradís

The Descendants ***** (5 stjörnur)
Leikstjórn: Alexander Payne
Leikarar: George Cloone, Shailene Woodley, Judy Greer, Beau Bridges, Matthew Lillard, Robert Forster, Amara Miller, Nick Krause

George Clooney leikur Matt King, lögfræðing á Hawaii sem hefur vanrækt dætur sínar tvær. Eiginkona hans lendir í bátaslysi og fer í dauðadá og því þarf King til að hysja upp um sig og annast börnin sín. En King kann illa á pabbahlutverkið og dæturnar gera honum það ekki beinlínis auðveldara fyrir.

The Descendants er grátbrosleg vandamálamynd þar sem mikið mæðir á aðalleikaranum. Clooney er sterkur leikari og fyrir vikið verður Matt King flókin og spennandi persóna. Alexander Payne er frábær leikstjóri í stöðugum vexti og hér toppar hann öll fyrri verk. Senan þar sem eldri dóttirin öskrar í kafi sundlaugar er tilfinningaleg kjarnorkusprengja, án þess þó að vera tilgerðarleg, en sorg í kvikmyndum getur mjög auðveldlega umturnast í sorgarklám. Payne er þó óhræddur við að létta okkur lundina annað slagið, og sum atriðanna eru sprenghlægileg.

Myndin er áferðarfögur og Hawaii fær að njóta sín, en áhorfendur hafa eflaust ekki oft fengið að sjá heila mynd sem gerist þar og tengja staðinn eflaust helst við sumarleyfi á exótískum slóðum en ekki erjur, sorg og yfirvofandi dauða. King gefur allavega lítið fyrir paradísarstimpilinn og segir hana mega fara fjandans til. Tónlist myndarinnar er sköpuð af heimamönnum og eykur það heildaráhrifin til muna. Hvern hefði grunað að þessi vinsæli ferðamannastaður ætti sér menningarlegar rætur, mun eldri en allar staðalímyndir um brimbretti og kókoshnetubikiní?

Það er eitthvað ákaflega fallegt og einlægt við The Descendants. Gamla tuggan um að lífið sé hverfult á alltaf við, en Payne heldur því fram að aldrei sé neitt of seint. Hvort sem þú þarft að byrja að ala upp börnin þín, segja deyjandi ástvini eitthvað eða að læra að meta fegurð umfram fé.

Niðurstaða: Ímynd Hawaii verður aldrei söm í mínum augum, en nú langar mig ennþá meira að fara þangað.

Birt í Fréttablaðinu 21.1.2012

Spæjó og Sinfó

James Bond-veisla **** (4 stjörnur)
Tónleikar í Eldborgarsal Hörpu. Sinfóníuhljómsveit Íslands. Hljómsveitarstjóri: Carl Davis. Veislustjóri: Jóhanna Vigdís Arnardóttir. Einsöngvarar: Eyþór Ingi Gunnlaugsson, Inga Stefánsdóttir, Jóhanna Vigdís Arnardóttir, Páll Óskar Hjálmtýsson, Sigríður Beinteinsdóttir, Sigríður Thorlacius, Valgerður Guðnadóttir.

Kvikmyndaserían um spólgraða spæjarann James Bond fagnar fimmtugsafmæli sínu í ár. Í tilefni af því hefur Sinfóníuhljómsveit Íslands ásamt bandaríska stjórnandanum Carl Davis sett saman tónleikadagskrá þar sem tónlistinni úr kvikmyndunum er gert hátt undir höfði. Örfá lög á dagskránni eru ósungin en afgangnum er skipt mis-bróðurlega á milli sjö söngvara. Á milli laga rennir Jóhanna veislustjóri lauslega yfir sögu kvikmyndaseríunnar með leikrænum tilþrifum, en lögin 26 eru flutt hér um bil í tímaröð.

Útsetningarnar eru í flestum tilfellum nauðalíkar upprunalegu útgáfunum. Auðvitað er svuntuþeysir hér og trommuheili þar sem skipt hefur verið út fyrir önnur hljóðfæri, en það kemur ekki að sök. Það eru tónleikar fimmtudagskvöldsins sem eru til umfjöllunar hér og Sinfóníuhljómsveitin skilaði sínu og hljómaði vel. Það var síðan söngvaranna að láta í sér heyra og gekk sumum það betur en öðrum. Það er auðvitað ekki á allra færi að syngja með svo stórri hljómsveit án þess að rödd þeirra hreinlega týnist. Eyþór náði best allra að láta ljós sitt skína og lögin þrjú sem hann flutti einn gerði hann óaðfinnanlega. Live and Let Die í hans flutningi var jafn flott og gardínan sem hann klæddist var ljót. Sem betur fer skipti hann henni seinna út fyrir jakkaföt.

Gæsahúð kvöldsins framkallaði Valgerður með frábærum flutningi á laginu For Your Eyes Only, en þar var það ekki síst Sinfóníuhljómsveitin sem lék á als oddi. Valgerður söng hin lögin sín smekklega og leyfði sér meira að segja stöku mjaðmahristu til að skapa stemningu. Sigga Beinteins byrjaði brösuglega en sótti í sig veðrið og náði hápunkti í laginu GoldenEye, en þar lék hún listir sínar á tónskalanum, bæði neðst niðri og efst uppi. Páll Óskar gerði þremur sixtíslögum góð skil, en eitíslögin hans tvö, A View to a Kill og The Living Daylights, voru klaufaleg. Síðara lagið leið þó helst fyrir skort á bakröddum. Helst hefði ég vilja sjá hann spreyta sig á Nobody Does it Better, en það kom í hlut Sigríðar Thorlacius, og var það hennar eina einsöngslag.

Það er mikilvægt að hafa í huga að Bond-lögin eru misgóð. Aumingja Inga Stefáns sat uppi með öll leiðinlegu lögin og náði því ekki að heilla mig í þetta sinn. Hún hlýtur að hafa tapað í pantekki. Þrátt fyrir þessi örfáu andlausu lög var ég gífurlega ánægður með að fá að heyra öll lögin, en ekki bara brot af því besta. Öll lögin segi ég, en þó var það eitt lag sem vantaði. Aðeins eitt lag. Það eitt og sér er nógu skrýtið, að sleppa aðeins einu lagi, en að það hafi þurft að vera besta seinnitíma Bond-lagið er ófyrirgefanlegt. Titillag myndarinnar Tomorrow Never Dies var skilið útundan, en staðgengill þess var lokalag sömu myndar, Surrender.

Þrátt fyrir stöku misbresti var James Bond-veislan glæsilegur og þrælskemmtilegur viðburður. Ég tel nær allar líkur á að hver einasta hræða í salnum muni setja einhverja af myndunum í tækið á næstu dögum. Mörg þessara laga eru svo falleg en önnur svo yndislega lummó. Á leiðinni út leið mér pínu eins og ég hefði verið viðstaddur Eurovisionkeppni, nema með heimsklassa flytjendum og almennilegum lögum.

Birt í Fréttablaðinu 21.1.2011

Niðurstaða: Sannkallaður hvalreki fyrir okkur sem vitum fyrir hvað SPECTRE stendur. Aðrir ættu þó einnig að geta skemmt sér ljómandi vel.

Íslensk Ameríska

Contraband **** (4 stjörnur)
Leikstjórn: Baltasar Kormákur
Leikarar: Mark Wahlberg, Kate Beckinsale, Giovanni Ribisi, Ben Foster, Lukas Haas, Caleb Landry Jones, J.K. Simmons, Ólafur Darri Ólafsson

Það er ótrúlegt að hugsa til þess að Contraband, Mark Wahlberg-myndin sem þénaði rúmlega 24 milljónir dala í bandarískum bíóhúsum um síðustu helgi, sé upprunin úr hatti Skara Skrípó. Sú staðhæfing er að vísu ákaflega mikil einföldun, en ef ske kynni að það hafi farið fram hjá einhverjum þá er myndin endurgerð hinnar alíslensku og eiturhressu Reykjavík-Rotterdam frá árinu 2008 sem Óskar leikstýrði. Aðalleikari íslensku myndarinnar, Baltasar Kormákur, hefur nú aðlagað söguna amerískum aðstæðum, en þó eru myndirnar tvær glettilega líkar.

Wahlberg leikur Chris Farraday, fyrrverandi smyglara sem hefur snúið sér að löglegri iðju. Mágur hans flækist í fíkniefnamál sem endar með ósköpum, og eftir stendur stór peningaskuld við ósanngjörn illmenni. Eins og illmennum er von og vísa herja þeir á stórfjölskylduna, og sér fyrrnefndur Farraday ekki vænni kost í stöðunni en að fara í enn einn smygltúrinn og ræður því sig og bannsettan máginn á gámaskip á leið til Panama, en því fylgir að sjálfsögðu hasar.

En ólíkt mörgum nýlegum hasarmyndum skýlir Contraband sig ekki á bak við viðstöðulausan hávaða og yfirgengilegt sjónrænt áreiti. Það er raunveruleg spenna til staðar og myndin andar nokkuð eðlilega. Wahlberg hefur aldrei verið besti leikarinn í bransanum en hann hefur óumdeilanlegan sjarma og ræður vel við hlutverkið sitt hér. Ribisi skemmtir sér konunglega í hlutverki ógeðslegs dópsala og óbermis, J.K. Simmons er spaugilegur í hlutverki skipstjórans, og síðan fáum við Íslendingarnir óvæntan glaðning um borð, en þar er að finna stórglæsilegan Ólaf Darra. Hann segir ekki mikið en nærvera hans er sterk.

Leikstjórinn Baltasar skilar hér góðu verki þó erfitt sé að finna höfundareinkenni, enda sjaldan sem leikstjórar hasarmynda leyfa sér slíkt. Takturinn er temmilegur framan af og stígandinn góður. Myndatakan er óstöðug en þó ekki um of og klippingin snyrtileg. Ég held ég sé ekki of litaður af íslensku monti þegar ég fullyrði að endurgerðin hafi heppnast ljómandi vel. Það er gaman að sjá íslenskan listamann reyna við formúlumyndagerð og hitta beint í mark. Contraband er síðasti naglinn í líkkistu hinnar langlífu mýtu um að Íslendingar kunni bara að búa til kvikmyndir um sjálfsmorð og nauðganir uppi í sveit.

Niðurstaða: Coco hafði rétt fyrir sér. Contraband er þrælfín.

Birt í Fréttablaðinu 20.1.2012

Ryðguð járnfrú

The Iron Lady *** (3 stjörnur)
Leikstjórn: Phyllida Lloyd
Leikarar: Meryl Streep, Jim Broadbent, Anthony Head, Richard E Grant, Olivia Colman, Nicholas Farrell, Alexandra Roach, Harry Lloyd

Það má færa rök fyrir því að Meryl Streep sé ein besta leikkona kvikmyndasögunnar. Hún hefur um langt skeið verið sérstakt eftirlæti bæði bíógesta og kollega sinna, og hún stendur einkar vel að vígi sé verðlaunatölfræði skoðuð. Að Streep leiki þekkta persónu á borð við Margaret Thatcher hljómar því eins og uppskrift að sannkallaðri kvikmyndaveislu.

The Iron Lady er hins vegar of laus í reipunum til þess að teljast til kvikmyndalegra stórvirkja. Frammistaða Streep er fyrirsjáanlega óaðfinnanleg og gott betur en það. Það er ótrúlegt að fylgjast með töktunum og málrómnum, og förðunardeildin á sérstakt hrós skilið fyrir að hafa gert allt nema einræktað Thatcher, svo líkar eru þær. Mér finnst það sniðugt að fókusera á hina gömlu og hálfsturluðu Thatcher en ekki á stjórnmálaferil hennar. Járnfrúin er gífurlega umdeild stjórnmálafígúra og ferill hennar verður vafalítið tíundaður í annarri kvikmynd síðar.

En í þessari mynd fylgjumst við með brothættri og hrörnandi konu sem sér ofsjónir og rígheldur í draug látins eiginmanns. Sú saga er ein og sér nógu áhugaverð til að réttlæta það að setja stjórnmálasögu Thatcher í annað sæti. En því er ekki haldið nægilega til streitu og eftir stendur kvikmynd sem veit ekki almennilega hvað hún vill vera. Þrátt fyrir þennan stóra galla er myndin að mörgu leyti áhugaverð og Streep hífir hana upp fyrir mörk meðalmennskunnar.

Niðurstaða: Ágæt hugmynd en útfærslunni er ábótavant. Streep gerir áhorfið þó vel þess virði.

Birt í Fréttablaðinu 18.1.2012

Gestahænsnið: Bóas Hallgrímsson

Söngfuglinn Bóas Hallgrímsson úr hljómsveitinni Reykjavík! er gestahænsni vikunnar. Þessi geðþekki grunnskólakennari er sérlegur áhugamaður um hrollvekjur og fannst mér því tilvalið að demba á hann spurningum úr heimi hryllings og ótta. Hann var eitthvað efins með þessa spaugilegu ljósmynd sem ég lagði hart að honum að leyfa mér að nota. En hann bauð mér ekkert betra í staðinn þannig að hundaflipp verður það.

Snobbhænsnið: Hvað ertu að brasa?
Bóas: Ég er að fást við ýmislegt þessa dagana. Hljómsveitin Reykjavík! sem ég tilheyri er alltaf að gera eitthvað rugl, semja dansverk og tónverk og smíða grindverk. Svo er ég alltaf að kenna, ala upp börn, skrifa skáldsögu og horfa á bíó.

Hvaða nýju eða nýlegu hrollvekju mælirðu með?
Ég er búinn að vera fáranlega latur við að horfa á bíómyndir að undanförnu og ég ætla klárlega að bæta úr því á þessu ágæta ári. Það sem ég hef séð nýlega er flest drasl. En ef ég ætti að týna til myndir sem ekki eru drasl þá eru það helst Troll Hunter sem mér þótti alveg stórkostleg, það er alveg ótrúlega skemmtilegt að fylgjast með því sem Norðurlöndin eru að senda frá sér í bíó, ég vildi að ég væri duglegri að sjá allar þær frábæru myndir sem eru að koma frá þeim slóðum. En Troll Hunter og Låt den rätte komma in eru alveg með því ferskara sem ég hef séð undanfarin ár.

Svo þótti mér I Saw the Devil alveg ótrúlega sterk, hún tekur fjöldamorðingjamyndir á nýjar hæðir. Jee Woon Kim hefur gert einstaklega grípandi og spennandi mynd. Mér hefur þótt hann spennandi frá því að ég sá A Tale of Two Sisters, en þessi mynd, I Saw the Devil, er margfalt betri. Margfalt. Svo fannst mér Last Exorcism ógeðslega hress.

Hver var fyrsta myndin sem hræddi úr þér líftóruna?
Ég stalst til þess, eins og svo margir minnar kynslóðar, að horfa á Jaws. Það hefði ég betur látið ógert. Ég held að ég hafi verið sex eða sjö ára. Ég var ekki fáanlegur til þess að baða mig, sundferðir fylltu mig kvíða og hryllingi. Ég get enn ekki farið á ströndina án þess að fá kvíðahnút í magann. Eftir að pabbi fór svo með mig á Gremlins þá svaf ég vopnaður vasaljósi svo vikum skipti.

Uppáhalds hryllingsmynd í öllum heiminum?
The Shining og Rosemary’s Baby. Í báðum tilfellum er það vegna þess að þessar myndir hræddu úr mér líftóruna. Það er svo einstök tilfinning að vera límdur við að horfa á eitthvað sem vekur hjá manni óhug og veldur vanlíðan og vellíðan samtímis. Þegar ég horfði á The Shining þá var ég einn heima, tólf ára að vetrarlagi. Ég átti heima í Mosfellsdalnum og það var óvenju snjóþungt þetta tiltekna kvöld. Mamma og pabbi höfðu brugðið sér eitthvað af bæ og ég var með videokvöld, eins manns videokvöld þar sem engin var til í að vaða skaflana til þess að horfa á einhverja hryllingsmynd með mér.

Ég kom mér því einn fyrir í leðursófanum með teppi breytt yfir mig, örbylgjupopp í skál og líter af appelsínusafa og ræsti myndina. Tæpum þreumur tímum síðar komu foreldrar mínir heim. Ég hafði ekki snert á poppkorninu, ekki tekið einn sopa af appelsínusafanum og hafði ekki fyrir mitt litla líf treyst mér til þess að teygja mig í fjarstýringuna til þess að stoppa myndina. Á skjánum var snjónvarpssnjór og ég var stjarfur af skelfingu. Romemary’s Baby hafði svipuð áhrif á mig.

Hver er ofmetnasta hryllingsmyndin?
Það er svo erfitt að tala um ofmetna hryllingsmynd held ég. Það er ekki eins og þessi flokkur kvikmyndanna sé á háum stalli hjá snobbhænsnum úr heimi kvikmyndanna, meira að segja meistarastykki úr flokki hryllingsmynda eiga upp á pallborðið hjá takmörkuðum hópi kvikmyndaunnenda. Og það er gott og vel. En umtalaðar hryllingsmyndir sem eiga umtalið kannski ekki skilið, það er önnur ella. Þar þykir mér Tom Six, Íslandsvinurinn, grunsamlegur. Þegar menn gera kvikmyndir sem ganga eins langt og mögulegt hægt er, aðeins til þess að hneyksla þá er það ekki minn tebolli. Því myndi ég segja að The Human Centipede og Hostel eftir Eli Roth væru of-umtalaðar.

Er einhver hryllingsmynd sem gengur að þínu mati of langt í ofbeldi og viðbjóði?
Vissulega, fullt af þeim. Ég veit ekki hversu oft ég hef setið í sófanum heima hjá mér og velt því fyrir mér hvernig mér dettur í hug að horfa á eitthvað viðbjóðsklám. Þegar ég segi viðbjóðsklám þá vona ég að fólk átti sig á því að ég á við myndir sem ganga svo langt í ofbeldi og viðbjóði að það er varla hægt að kalla það annað en klám. Ég nefni sem dæmi ógeðið Serbian Film sem ég gat með engu móti fengið mig til þess að horfa á. Eins má alveg segja að Hostel, Frontiers, Human Centipede, High Tension hafi fátt annað fram að færa en ógeð.

Trúir þú á yfirnáttúru (drauga, andsetningar, einhverskonar ófreskjur eða önnur yfirnáttúruleg fyrirbæri)?
Já, ég geri það. Ég held að það sé ormur í Lagarfljóti, Nykur í Reykjavíkurtjörn og illir andar á Alþingi.

Fimm bestu hrollvekjur allra tíma?
Rosemary’s Baby, The Shining, Evil Dead.

Þarna bræddi heili Bóasar úr sér, enda einkar erfið lokaspurning. Við þökkum honum kærlega fyrir og ég hvet alla sem vettlingi geta valdið til að hlusta á nýjustu plötu hljómsveitarinnar Reykjavík!

Hin flöktandi stjarna

My Week With Marilyn **** (4 stjörnur)
Leikstjórn: Simon Curtis
Leikarar: Michelle Williams, Kenneth Branagh, Eddie Redmayne, Judi Dench, Emma Watson, Dougray Scott, Dominic Cooper, Julia Ormond, Derek Jacobi

Hinn breski Colin Clark er rúmlega tvítugur kvikmyndaáhugamaður og af vellauðugu fólki kominn en langar að standa á eigin fótum. Hann freistar því gæfunnar, fer til Lundúna og fær vinnu við tökur kvikmyndarinnar The Prince and the Showgirl. Stórstjarnan Marilyn Monroe fer með aðalhlutverk myndarinnar ásamt Sir Laurence Olivier, en hann leikstýrir myndinni einnig. Atburðir æxlast þannig að Clark verður trúnaðarvinur Marilyn og veldur vináttan nokkurri togstreitu á tökustað.

Fyrri hluti My Week With Marilyn er léttur og skemmtilegur. Michelle Williams er ekkert sérlega lík Monroe en bætir upp fyrir það með sannfærandi eftirhermu, sem og almennt skotheldum leik. Ódámurinn Kenneth Branagh er stórkostlegur í hlutverki Olivier, þrælfyndinn og glettilega líkur honum, bæði í útliti og fasi. Eddie Redmayne, sá sem fer með sjálft aðalhlutverkið, stendur sig nokkuð vel. Það er eitthvað við yfirstéttarlegt yfirbragð hans sem fer í skapið á mér og það segir mér að réttur maður fari með rulluna, því Colin Clark á jú að vera plebbi fram í fingurgóma. Myndin tekur síðan dramatíska u-beygju í síðari hlutanum og þá hefst flugeldasýningin.

Tæknilegur frágangur er til fyrirmyndar og myndatakan glæsileg. Nokkrar persónur mættu að vísu fá meiri athygli eða hreinlega hverfa, en á heildina litið er myndin afar vel heppnuð og sýnir goðsögnina Marilyn í fallegu en flöktandi ljósi.

Niðurstaða: Kaflaskipt en þrælgóð mynd um eina þekktustu konu síðustu aldar.

Birt í Fréttablaðinu 14.1.2012

Af kaldastríðsklækjum og flækjum

Tinker Tailor Soldier Spy *** (3 stjörnur)
Leikstjórn: Tomas Alfredson
Leikarar: Gary Oldman, Colin Firth, Tom Hardy, John Hurt, Toby Jones, Mark Strong, Benedict Cumberbatch, Ciarán Hinds

Njósnir á dögum kalda stríðsins eru umfjöllunarefni myndarinnar Tinker Tailor Soldier Spy, en sögusvið myndarinnar er Bretland á fyrri hluta 8. áratugarins. Myndin er byggð á vinsælli skáldsögu eftir John le Carré og þótti á sínum tíma afar ferskt framlag til njósnabókmenntanna, og nú hefur sænski leikstjórinn Tomas Alfredson komið sögunni á tjaldið hvíta.

Búningameistarar og leikmyndasmiðir hafa svo sannarlega unnið fyrir laununum sínum hér, og endursköpun tíðarandans fær fullt hús stiga. Leikstjórnin er að sama skapi af gamla skólanum og eins brjálæðislega og það kann að hljóma, þá geng ég svo langt að segja suma leikarana hafa andlitsfall sem margir höfðu árið 1974 en fáir hafa í dag. Ástæðulaust er að tíunda frammistöðu leikaranna sérstaklega. Nóg er að renna auga yfir leikhópinn til þess að vita upp á hár hvers megnugur hann er.

Þrátt fyrir spennandi sögufléttu verður að segjast að handritið er veiki hlekkur myndarinnar. Persónur eru margar og myndin flakkar til og frá í tíma en útfærslan er ekki nægilega góð. Á köflum virkar sagan ruglingsleg og um stund hélt ég að þessi hversdagslega spennumynd væri vitsmunalegur ofjarl minn. Við nánari athugun reyndist svo ekki vera, heldur of miklu troðið á of fáar blaðsíður. Áhorfandi myndarinnar hefur ekki forréttindi þess sem las skáldsöguna og gat lesið sömu málsgreinina tvisvar ef hann náði ekki innihaldinu í fyrsta sinn.

Flókin fléttan fór þó að skýrast betur undir lokin og burt séð frá öllu er njósnaheimur Tinker Tailor Soldier Spy virkilega heillandi og ég held ég myndi jafnvel njóta hennar betur í annað sinn.

Niðurstaða: Spennandi mynd eftir gamalli uppskrift „paranojumynda“ 8. áratugarins. Handrit dregur þó á köflum niður góða sögu.

Birt í Fréttablaðinu 10.1.2012

Gestahænsnið: Baldur Ragnarsson

Það er kominn tími á annað gestahænsni. Að þessu sinni henti ég nokkrum spurningum í Baldur nokkurn Ragnarsson, en hann horfir ofsalega mikið á bíó.

Baldur er ofvirkur tónlistarmaður og hefur undanfarin misseri gert góða hluti með hljómsveitunum Innvortis, Skálmöld og Ljótu hálfvitunum. Hann hefur spriklað um land allt með Leikhópnum Lottu á sumrin, en hefur tekið því nokkuð rólega undanfarið í snjóþyngslunum. Sjáum hvort Baldur segi ekki eitthvað af viti.

Snobbhænsnið: Hvað ertu að gera og hvað er framundan?
Baldur: Framundan er að taka upp plötu með tríói sem ég er partur af sem heitir Dætrasynir, klára að semja og taka upp nýja plötu með Skálmöld, Ljótu hálfvitarnir eru að koma saman aftur með tilheyrandi tónleikahaldi og gleði og svo leikhúsvinna í ýmsu formi. Ásamt því auðvitað að reyna að halda sómasamlegt heimili.

Seinasta mynd sem þú horfðir á?
Hún heitir RoboGeisha og er japönsk. Ég er nýkominn frá Japan og fannst við hæfi að loka ferðinni með því að horfa á þessa. Hún er fullkomlega glórulaus og glæsileg, til dæmis blæðir húsunum kröftuglega þegar stóra húsavélmennið lemur þau. Brellurnar eru passlega illa gerðar og húmorinn mjög japanskur. Þeir sem hafa gaman af mátulega lélegum óútskýranlegum myndum ættu að sjá þessa. (trailer)

Uppáhaldsmynd í öllum heiminum?
Ég verð að feta í fótspor fyrri hænu og segja The Big Lebowski. Ég hef séð hana ótal sinnum, ég er enn að hlæja að sömu bröndurunum, enn að finna nýja og ég þreytist aldrei á því að horfa á einhvern horfa á þessa mynd í fyrsta skipti.

Fyrsta kvikmynd sem þú manst eftir að hafa séð í kvikmyndahúsi?
Ég held hreinlega að mín fyrsta hreina kvikmyndaminning sé þegar ég fer og sé Jurassic Park, þá nýútkomna í samkomuhúsinu á Húsavík með pabba. Hún var bönnuð yngri en 12 og ég var bara 9, við smygluðum mér inn. Pabbi talaði oft um það að það hefði enginn nokkurn tímann kreist höndina hans eins fast og ég þegar helvítis snareðlurnar mættu.

Áttu þér uppáhalds leikstjóra?
Nei ég á engan uppáhalds leikstjóra sem ber höfuð og herðar yfir aðra. Ég á hinsvegar marga leikstjóra í uppáhaldi. Til að nefna einhvern get ég nefnt Jean-Pierre Jeunet. Amelie og Delicatessen, sem hann leikstýrði reyndar með Marc Caro, eru myndir sem hafa fylgt mér lengi og gera mig reglulega glaðan.

Mynd sem alltof fáir hafa séð, en allir ættu að sjá?
Júgóslavneska myndin Underground í leikstjórn Emir Kusturica frá árinu 1995. Tónlistin er í höndum Goran Bregovic og er algjörlega stórbrotin. Þetta er ein af mínum uppáhaldsmyndum sem fæstir virðast því miður þekkja. Ég ætla ekki að segja neitt um söguþráðinn, sjáið hana bara. Hún er vel þess virði.

Nú áttu veglegt kvikmyndasafn. Hver er versti gripur safnsins?
Það er sennilega myndin Valhalla Rising. Þetta voru svo mikil vonbrigði. Ég sá trailerinn, hann var ágætur. Ég er hrifinn af Mads og hann klikkar sjaldan þannig að ég keypti þessa mynd á dvd-i í blindni. Svo fer hún meira að segja ágætlega af stað, ég er fullkomlega til í þessa rennireið en þá umturnast myndin snögglega yfir í mannaskít mannkyns. Ég hef aldrei verið eins illa svikinn af líflausum hlut og núna geymi ég þennan dvd-disk í sjónmáli til að minna mig á að byrja ekki að treysta of snemma í lífinu.

Hvort er betra: Strákakvöld yfir Rambo, eða kúr með sætri stelpu yfir rómantískri gamanmynd?
Þetta er erfið spurning. Þetta er líka spurning um tilgang og eftirmála. Ef spurningin snýr eingöngu að kvikmyndaáhorfinu hefur Rambó vinninginn. Maður veit jú að Rambó klikkar ekki en hvað ef rómantíska gamanmyndin er ein af þessum örfáu góðu en ekki enn ein ruslræman? Og maður verður líka að horfast í augu við það að kúr undir rómantískri gamanmynd með sætri stelpu er oft brú yfir í eitthvað sem sjaldnast brýst fram eftir Rambó-kvöld með strákunum, nema að hópurinn sé þeim mun þéttari.

Ég kýs að svara þessu ekki, þetta er svolítið eins og að spyrja: „Hvor er betri, Stephen Hawking eða Michael Johnson?”

Snobbhænsnið þakkar Baldri fyrir góð svör og snögg viðbrögð. Hlustið á Skálmöld.