Árshátíð ofurhetja

The Avengers **** (4 stjörnur)
Leikstjórn: Joss Whedon
Leikarar: Robert Downey Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Tom Hiddleston, Samuel L. Jackson, Stellan Skarsgård, Gwyneth Paltrow

Það er vel þekkt fyrirbæri í tónlistarheiminum að nokkrir þekktir músíkantar rotti sig saman og stofni súpergrúppu, fyrirbæri sem er að mestu eins og saumaklúbbur, nema fyrir miðaldra menn sem rokka í stað þess að prjóna. Oftast er útkoman rembingslegt miðjumoð og ég hafði nokkrar áhyggjur af því að kvikmyndinni The Avengers biði sömu örlög. Kvikmyndin inniheldur margar af helstu ofurhetjum Marvel-skrípóblaðanna, og eru Iron Man, Hulk, Thor og Captain America þar fremstir í flokki. Allir eru þeir risastórir karakterar og hver og einn þarf sitt pláss.

Eins og á hverju öðru ættarmóti eða árshátíð eru samskiptin þvinguð í fyrstu. Alvörugefinn Kafteinninn þolir ekki síspaugandi Járnmennið, þrumuguðinn Þór er oftast úti á þekju og Hulk úti á enn stærri þekju. En þegar líða tekur á kvöldið er öllu jarðnesku lífi ógnað af miskunnarlausum vörgum úr geimnum og neyðast hetjurnar því til að leggja ágreininginn til hliðar og berjast saman til síðasta blóðdropa.

Robert Downey Jr. stelur senunni (sem var að vísu viðbúið) með gríni og grallaraskap, en báðir Chris-arnir (Evans og Hemsworth) eru skemmtilega flatir og húmorslausir. Mark Ruffalo er nýr í hlutverki Hulk (tekur við af Edward Norton) og gerir persónuna áhugaverðari en hún hefur áður verið. Hann fær þó minnsta hlutverkið og var það líklega hárrétt ákvörðun, en á Hulk hefur hvílt einskonar bíó-bölvun fram að þessu. Þá mætir Scarlett Johansson gífurlega sterk til leiks sem fótafimi njósnarinn Natasha Romanoff, og skyggir jafnvel á karlana í mesta hamaganginum.

Við þekkjum hetjurnar og höfum séð hverja einustu tæknibrellu margsinnis áður. Það eru samskipti og samvinna persónanna sem við viljum sjá. Heimurinn er heillaður af spurningum á borð við: „Hvað gerist ef Hulk hittir Thor?“, „Hver er sterkust af Marvel-hetjunum?“, „Gætu Bob Dylan, Roy Orbison, George Harrison, Tom Petty og gaurinn úr ELO verið saman í hljómsveit?“. Það gátu þeir vissulega og líkt og í tilfelli Traveling Wilburys er það létt andrúmsloftið sem gerir The Avengers að því sem hún er. Allir hjálpast að og allir fá að láta ljós sitt skína.

Niðurstaða: Alvöru árshátíð. Mikið hlegið og allir í sínu fínasta pússi. Hulk var þó vísað á dyr fyrir óspektir.

Birt í Fréttablaðinu 1.5.2012

Auglýsingar

5 svör to “Árshátíð ofurhetja”

  1. Ingibergur Says:

    kíkti á hana í tvívídd. Hlunkurinn er að mínu mati alveg að gera þessa mynd..

  2. Frábærlega skrifaður dómur og skemmtileg líking við T. W. „…og gaurinn úr ELO…“, ha ha ha, nákvæmlega…ég hló dátt!

  3. Óskar P. Einarsson Says:

    Mér fannst Hulk aftur á móti eiga langbestu sprettina í myndinni og gjörsamlega stela senunni í lokin. Hvað getur líka toppað eftirfarandi TVEGGJA ORÐA setningu, sem segir allt sem segja þarf:

    „Hulk. Smash.“

    Og sjitt, hvað myndin var uppfull af brilljant smáatriðum, eins og t.d. þegar Þór var að „segulmagna“ til sín hamarinn og þurfti að bíða alveg ýkt lengi, hann var svo langt í burtu.

    • Mér fannst the Hulk nú sjálfur toppa þessa tveggja orða setngingu: „Puny God“

      En já annars, hún var fín, en hefði að ósekju mátt gera aðeins meira úr stirðum samskiptum hetjanna framan af.

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s

%d bloggurum líkar þetta: